Carrying Us Together
"Deze tentoonstelling begon niet met een thema; ze begon met een constellatie. Een constellatie die leidde tot een vraag die nooit helemaal is verdwenen: hoe komen we samen?
Wat ons samenbracht, lag niet van nature in de verwoording van een conceptuele basis, maar in de pogingen eromheen: samen iets drinken, samen eten, terugkomen, blijven hangen. Op die momenten speelden tijd en ruimte een rol, naast de objecten op de achtergrond, die, in plaats van decor te blijven, zich actiever gingen gedragen. Een tafel, een tafelgrill, een krat bier, een vloer, een kamer. Geleidelijk aan maakten zij ons samenzijn meer mogelijk dan de pogingen die verband hielden met woorden en ideeën. We kwamen tot het besef dat onze gemeenschappelijke basis niet iets is dat via taal onthuld moet worden; het is iets dat in de structuur zelf zit, in de opstelling, in de technische aspecten ervan, en in de objecten die ons samenzijn mogelijk maken.
Misschien is dat ook wat hier zichtbaar wordt. Niet één gedeelde vorm of één uniforme taal, maar een groep werken die elk op hun eigen manier suggereren dat niets zomaar uit zichzelf verschijnt. Er is altijd iets eronder, iets dat eraan voorafgaat, iets dat mee beweegt. Een basis, een structuur, een handeling, een volgorde, een ontmoeting, een wrijving.
In die zin gaat deze tentoonstelling over wat haar draagt, of wat zij draagt. Over wat een situatie mogelijk maakt voordat deze zich volledig openbaart. Over alles wat vaak over het hoofd wordt gezien als louter ondersteunend, maar in werkelijkheid een actieve rol speelt in hoe iets tot stand komt, hoe iets op elkaar inwerkt, hoe iets samenkomt, of juist niet.
Wat hier samenkomt, versmelt niet tot een vast geheel. Het krijgt veeleer vorm door een reeks pogingen, benaderingen en verschuivingen. Soms dicht bij elkaar, soms langs elkaar heen. Wat dan naar voren komt, is geen antwoord op de vraag hoe men samenkomt, maar een plek waar die vraag aanwezig blijft."